เวลา ณ. 13:30

  You never tell about your heart

You always keep your privacy

Coz u can't say I miss you girl

I miss you in my dreams

Your eyes are stone and cold as ice

You know you'll never lose control

But there's a tremble in your voice

Coz baby you need more 

.

.

.

เจ้าโนเกีย 2630 ส่งเสียงร้อง

เป็นสัญญาณว่ามีคนต้องการจะคุยด้วย

นั่นก็คือเจ๊อั๋น... เมื่อกดรับสายด็ได้ยินเสียงมาตามสายว่า

  เจ๊อั๋น: "เจ็บฟรีอยู่ใหน... ไปทานซูชิไหม"
เจ็บฟรี: "อยู่ห้องเมลหลี... จะไปกันที่ใหนล่ะ"
เจ๊อั๋น: "เซนที่ซันเวย์ปิรามิดนะ... ชวนเมลหลีไปด้วยกันสิ"
เจ็บฟรี: "แต่เจ็บฟรียังไม่ได้อาบน้ำเลย... จะดีเหรอ"
เจ๊อั๋น: "ก็รีบอาบซิ... เร็วๆนะ"
เจ็บฟรี: "โอเช... ขอเวลาสัก 10 นาที"  
 

พอวางสายไป... ก็รีบตะโกนเรียกนังเมลหลีให้ตื่นนอน

เพื่อลุกไปอาบน้ำ และแต่งองค์ทรงเครื่อง

แล้วพากันลงไปขึ้นรถที่หน้าคอนโด
(โดนโทรตามหลายรอบม๊าก)
.
.
.
 

(on d way to sunway) 


นั่งเบียดเสียดกันในรถไม่ถึงอึดใจก็มาถึงที่หมายดังใจปอง

แต่พวกเรามาไม่ทันบุฟเฟ่ตอนบ่ายสอง

ผลาดไปอย่างน่าเสียดายยย

พวกเราเลยต้องจองโต๊ะบุฟเฟ่ตอนบ่ายสามแทน

จากนั้นก็แยกย้ายกันไปคนทาง

  เจ๊อั๋น กะ หนุ่ม ไปหาซื้อของให้ลูกวิญญ์

แอด กะ พี่วี ไปเดินหาของใส่บ้านใหม่

เจ็บฟรี กะ เมลหลี เดินสะเปะสะปะไปทั่วห้างซันเวย์


(มากมายหลายอย่าง)


แวะชมนั่นแวะชมนี้ และไม่ลืมที่จะถ่ายภาพมาลงไดอารี่

เดินจนเหนื่อยแข้งเมื่อยขา เจ็บฟรีก็เลยนั่งพัก


(นั่งพักเต๊ะจุ๊ย... เหล่หนุ่มๆ)